Zakopane PL: Nosal – Met papa naar de grote bergen

IMG_20140627_124158Robert praatte er al een tijd over. “Papa, wanneer gaan we naar de grote bergen”? En ja hoor, nu was het zo ver. We hadden een mooie dag uitgezocht. Van mama mocht ik Robert meenemen en had beloofd dat ik dan zelf een andere keer alleen de bergen zou bezoeken. Spullen ingepakt en met de auto naar de berg gereden.

 

We zouden eerst met de lift naar boven gaan want we wisten niet wat we konden verwachten. Daar aangekomen was de lift gesloten en alleen open in het winter seizoen. Dan maar een alternatief plan en de berg zelf beklimmen. Wel even nagedacht of dit wel een goed plan was en met mezelf afgesproken dat we bij de geringste twijfel rechts omkeert maken. Auto dichter bij het begin van de route gezet. We hadden mazzel met een plekje, alleen het verkeer wilde ons niet echt ruimte geven. Maar met een beetje geduld toch geparkeerd waar we wilden. Stukje richting Kuźnice gelopen en op een gegeven moment linksaf richting groene route naar Nosal. Bij de ingang kwamen we er achter dat we de start van de route ook eerder konden bereiken. Weten we voor volgende keer.

Bij de ingang kaarten gekocht nadat het stel voor ons op de pumps en gympies het toch niet aandurfden. Tot onze verbazing zag het er inderdaad al erg steil uit. Robert en ik elkaar goed in de ogen gekeken en voorzichtig begonnen. Nou, ik was best onder de indruk. Alles waar we het over gehad hadden, concentratie, ritme, goed kijken, niet te veel praten, alles nam ie mee. Het werd nog steiler en we moesten beide erg goed opletten. Strak achter hem lopen dus. Het was gelukkig droog en dan wordt het allemaal een stuk veiliger. Na zo’n half uurtje klimmen nam de helling wat af en kon Robert wat meer vrijuit lopen. De gedachten ging door m’n hoofd dat we geluk hadden dat we dit stuk niet naar beneden hoefde, want dat was voor de eerste keer wel een beetje pittig geweest. Hopen op een betere afdaling later dan.
 

Bij de eerste top aangekomen klein beetje uitrusten, een broodje eten en drankje drinken. We hadden een geweldig uitzicht over Zakopane en Kuźnice. Robert vond het ook geweldig en was best trots dat hij dit zelf geslopen had. Maar we waren er nog niet helemaal en vervolgde onze weg. Hier werd het allemaal wat makkelijker en genoten van de trip. Bij de top aangekomen schudde we elkaar de hand om te feliciteren dat we het hoogste punt van onze route hadden bereikt. Het uitzicht was echt geweldig. We konden kijken vanaf Granaty langs Świnica tot Giewont. trotse zoon, trotse papa.

Op de top waren ze bezig met oefeningen. Na wat navraag bleek het een op uit het Engelse leger te zijnde naar de Tatra waren gekomen om oefeningen te doen. Abseilen, tokkelen. Zag er erg leuk uit. Daarna de route vervolgt naar beneden. Bij het eerste stuk naar beneden kwamen we een akelig stukje tegen met zéér weinig platform. Dit kleine richeltje had geen ketting dus moesten we een plan maken. Er was niet echt een afgrond, dus besloten om achter Robert te gaan staan. Robert op het richeltje met neus naar de berg. Ik er achter op een lager richeltje en zo gingen we voetje voor voetje. Appeltje eitje 🙂
 
 
IMG_20140627_131329
 
 Na deze overwinning werden we beloond met een makkelijke afdaling. We konden de groene route blijven volgen, maar we hadden mama beloofd dat het een kort tripje zou worden. Tenslotte waren we sámen op vakantie. Dus afgeslagen naar de gele route en door het dal gegaan. Deze route is nagenoeg horizontaal en er groeit er van alles. Hoefblad, allemaal andere planten die je in een vochtig gebied ziet, en wat beekjes. We genoten met volle teugen en Robert had de praatmachine weer aangezet. Kon ook makkelijk. Na een kleine afdaling over gras bij een beekje op een plateautje even pauze. Weer wat drinken voor het laatste stuk. Het was niet ver meer.
 
IMG_20140627_143542
 
 En toen begon de ellende. Er was wel een bord geplaatst, maar ja, mijn pools heeft z’n grenzen. In de groene route die we naar beneden moesten volgen waren ze bomen aan het kappen. Nou is dat op zich geen probleem, maar die machines maken van de hele route een grote blubber-boel. Tot onze enkels soppend en wel stapje voor stapje naar beneden gelopen. Door de modder lopen is één,  erin vallen is iets anders. Oppassen dus.
 
Mama maar even gebeld dat het ietsje later werd. Wat je beloof moet je doen, maar er zijn omstandigheden dat je niet anders kan…….
 
Beneden aangekomen moesten weer een stukje over de gewone weg naar de auto lopen en dit bleek bij kans vermoeiender dan de hele trip bij elkaar. In de auto Robert ongeveer naakt in de auto gezet en de modderige kleren in de kofferbak gegooid. Maar voor Robert’s eerste trip in de hoge bergen was dit een geslaagde dag!