Zakopane PL: Dolina Białego en Sarnia Skała – Gaan we nu nog hoger

IMG_20140730_110724Vandaag was weer een belangrijke dag voor Robert. Hij was zo onder de indruk van Nosal dat hij nog een keer wilde, maar dan hoger, beter en langer. Samen een route uitgestippeld en het zou Sarnia Skała worden via Dolina Białego. Dit is één van m’n favoriete routes in wat ik noem de eerste ring (2e ring is level Giewont en 3e ring noem ik level van Kasprowy Wierch tot Czerwony Wierchy). Dus auto geparkeerd in de buurt van Belverere hotel en op pad gegaan. Er is een onofficiële route die naar de ingang van Dolina Białego leidt en die hadden we genomen.

 

Vlak bij de ingang kwamen we erachter dat ik de jas van Robert verloren was en moest even terug. Dit leek wel een déjà vu met de eerdere keer dat ik hier was en geld was vergeten. En inderdaad ook Robert’s jas lag bij de ingang van de onofficiële route. Weer terug gelopen en samen door de ingang gegaan.
De route gaat de eerste 45 minuten geleidelijk en zeer aangenaam omhoog. Robert had al bordjes gevonden waar een nummer en een hoogte op stond. Zo konden we precies bijhouden hoeveel meter we geklommen hadden. We begonnen bij bordje één die 911 meter aangaf.
 
IMG_20140730_091745
 
De route leidde langs een kabbelend beekje wat steeds voor een zeer aangenaam en ontspannend achtergrond geluid zorgde. Alles was groen en het pad was zeer goed begaanbaar. In het begin was Robert alleen maar aan het praten en vertelde hoe geweldig hij het vond. Hier kon het wel dacht ik dus we hebben lekker gekakeld zo met z’n tweeën. Over het bruggetje kreeg Robert dorst en vroeg of het bergwater te drinken was. Na een positief antwoord heeft hij dat dan ook maar geprobeerd.
 
IMG_20140730_094605
Na deze drinkplaats brak er een steilere klim aan en vertelde Robert dat ie zich beter op het ritme moest concentreren. Nou, als een blad aan een boom trok hij de discipline aan een ging als een trein. Het pad had wat meer rotsen en stenen en Robert was echt bezig om een goed pad voor ons te bedenken. Ik bleef dan ook maar netjes achter hem. Bij de T-splitsing van de zwarte route aan het einde van de gele route even halt gehouden en wat gegeten en gedronken. 
De weg vervolgde langs de zwarte route naar Sarnia Skała.
 
IMG_20140730_104431
Het was nog vrij rustig toen we bij de voet van deze piek aankwamen. Alleen 2 oude berggeiten (bejaard koppeltje) die we eerder bij de drink-stop ook al waren tegengekomen. Het werd nu wel iets serieuzer, maar Robert zat helemaal in z’n element en begon de klim als een wandelingetje in het park. De pas zat er goed in en op het open stuk de aanblik van ons doel aanschouwd. Op dat moment rende er een jongetje naar beneden die zo onderuit ging. Robert zei als eerste: “je mag ook niet van een berg afrennen. Dat is gevaarlijk. Eigen schuld, dikke bult”. Op zich een waarheid als een koe maar ik had toch wel met het jongetje te doen. Was naar de ouder toegestapt om m’n eerste hulp tasje aan te bieden, maar dit was al geregeld. Ouders waren goed voorbereid.
 
IMG_20140730_110225
Dan de laatste klim naar de top ingezet. Het laatste stukje was echt klimmen. Dit is niet langer meer te doen gewoon op twee benen en men moet ongeveer kruipend op handen en voeten naar boven. Op zich is er niet echt val-gevaar, al denk ik dat een paar kettingen op z’n plaats zouden zijn.
Op de piek aangekomen is het uitzicht geweldig. Het was wel enigszins bewolkt, maar konden Giewont goed zien. Ook konden we Zakopane goed zien, inclusief de plekken waar het behoorlijk regende.  Bij ons was het gelukkig droog. We hebben hier lekker een tijdje uitgerust en weer wat energie opgedaan. Het viel ons op hoe sommige toeristen (lees: geen echte hikers) hun veiligheid in de wind slaan. Van 16 jaar tot 50, het maakt niet uit. Of ze nu stoer zijn of naïef, we vonden menig persoon op een randje van de afgrond (letterlijk) ondanks dat het toch vrij duidelijk moest zijn dat dit erg gevaarlijk was. 
 
IMG_20140730_111601
Na de hand geschud te hebben, omdat we het hoogste punt hadden bereik, zette we vol trots en voldoening de afdaling in. Bij de voet, waar inmiddels een zee van mensen was verzameld, de zwarte route naar het westen vervolgd naar Dolina Strążyska. Deze route is op één of andere manier altijd nat en glibberig ondanks dat het droog was en wil deze afdaling eigenlijk op de zwarte lijst zetten. Omhoog geen probleem, maar naar benden best wel tricky. Bij de berghut aangekomen met Robert overlegd wat ie nog wilde en hoeveel energie onze dappere jongen nog had. “En de waterval?” was het antwoord. Dus onze weg vervolgd door de wolk van toeristen naar de waterval. En inderdaad zeker de moeite waard om te zien, afgezien van de vele mensen dan.
 
IMG_20140730_132038 
Dezelfde route terug gevolgd naar de berghut waar we eerder een tomatensoepje hadden genuttigd en het rode pad gekozen naar beneden. Dit pad was zeer makkelijk en leidde ons langs het bergbeekje zo na 30 minuten naar de uitgang van het park. Nu nog terug naar de auto en dan zouden we voldaan de dag kunnen besluiten. Is het niet dat er  op deze route ook een afslag is naar een grot. Wederom Robert gevraagd wat ie wilde, en ja hoor, Robert had nog energie over om 20 minuten tegen een berg op te klimmen. Leuke route, en we waren snel boven. Daar wel even opgedroogd, want het was best warm. Ook wilde we zeker zijn dat we niet nat op de tocht gingen staan want er kwam een beste wind uit de grot.
 
IMG_20140730_145843
Na de jas te hebben aangetrokken langzaam naar binnen. Langzaam omdat het erg donker was en we geen lantaarn bij ons hadden. Een meneer had een telefoon mee die hij als lantaarn gebruikte en waren een stukje meegelopen. Maar inderdaad, een stukje, want verder durfde we het toch niet aan. Volgende keer maar een lantaarntje in de standaard uitrusting opnemen.
 
 IMG_20140730_145622
De klok stond nu 5,5 uur verder en Robert begon moe te worden. Dat mag ook wel tijd worden voor een jongen van 6 jaar. Beneden aangekomen was het stuk terug naar de initiële ingang en naar de auto dan ook best zwaar en ging voetje voor voetje. Maar we besloten de dag met zeer veel indrukken. Robert met indrukken van de hoge bergen met papa, en papa die z’n jongetje zag groeien van een ongecoördineerd praatmonster in het begin van de route tot een gedisciplineerde junior-hiker aan het eind van de trip.