Zakopane PL: Dolina Pięciu Stawów – Warming up???

IMG_20160711_135656Bergbeklimmen heeft alles te maken met voorbereiding. Waren Robert en ik ook druk mee bezig. Al dagen van te voren keken we er naar uit om naar Zakopane te gaan. Stoeltje buiten in de zon, map erbij en kijken wat we konden doen. Oog laten vallen op blauwe route naar Czerwone Wierchy en als opwarmer de groene route naar Dolina Pięciu Stawów. De realiteit was een beetje anders…..

 

Op het weerbericht gekeken en oh, oh, oh, dat zag er niet best uit. Met een beetje mazzel zondag en maandag mooi weer, maar de dinsdag zag er al regenachtig uit. De dagen erna, buien en onweer. ‘s Avonds bij de sushi het een en ander doorgenomen en kwamen dichter bij de zaterdag dat we zouden vertrekken. Not….. Karolina had heel veel pijn in haar buik en moest naar het ziekenhuis om ‘bij te tanken’. Het idee was even om vooruit te gaan met Robert, maar tja we zijn een team. Dan maar een dagje uitstellen en zondag nog een keer geprobeerd. Dat was beter, samen, maar wel een berg-dag minder….

Dan maar voorbereiden voor de maandag. We hadden uiteindelijk Dolina Pięciu Stawów uitgezocht als eerste berg omdat naar Czerwone Wierchy voor de eerste dag wel wat zwaar zou zijn. Tas ingepakt, pijnstillers mee voor de knie, en redelijk vroeg opgestaan. 9:00 met de auto bij Morskie Oko parking aangekomen waar we werden geconfronteerd met de ‘toegankelijkheid’ van de Tatra. Er waren zo veel toeristen dat het er letterlijk zwart van zag. Na wat emotionele woorden afgesproken met Robert dat we er het beste van gingen maken.

Op de parking beneden een plekje uitgezocht en gelukkig konden we direct met het busje mee naar de ingang van Morskie Oko. Toen de lijn voor de kassa. Robert wist die te omzeilen met een handige tip van een Tatra-aanhanger die stond te collecteren. Uiteraard een duit in het zakje gedaan en snel op weg over het asfalt. Tussen de menigte oogkleppen opgedaan en de pas erin gezet. Af en toe een paard-en-wagen ontweken om zo uiteindelijk na 40 minuten bij het begin van de groene route naar Dolina Pięciu Stawów aan te komen.

IMG_20160711_093539

Oogkleppen afgedaan en we konden gaan genieten. En dat deden we. Helemaal blij begonnen we de klim. Robert toch nog wel een beetje onrustig en we moesten erg op het ritme letten. De eerste 10 minuten was een beetje rommelige met losse stenen en rare stappen. Wist ik nog van de keer dat ik met Kees, Annemarie en Ariejan deze route had gelopen dus geen verrassing. Grappig genoeg was het ook hetzelfde weer als toen. 25+ graden, dus erg veel drinken mee.

IMG_20160711_100214

Bij wat water even gestopt en een appeltje genomen. Robert ging natuurlijk naar de waterkant want die wil altijd even water uit de rivier drinken. We hadden geen haast en zaten voor de aangepaste planning goed in de tijd. Robert had wel even een uitdaging om weer terug op het pad te komen, want langs de omgevallen bomen naar beneden is altijd makkelijker dan weer naar boven.

IMG_20160711_120648

Daarna onze weg vervolgd en halverwege de groene route, zo na een uurtje, lieten we de boomgrens achter ons. Dat werd wel een stuk warmer en moesten meer stoppen. Niet zozeer omdat de route zo moeilijk was, maar meer om genoeg vocht tot ons te nemen. Na 2,5 uur lopen vanaf het begin van de groene route kwamen we om ongeveer 13:00 bij de waterval aan. Prachtig aangezicht en een geweldig natuur-wonder. Er waren dan ook heel veel mensen en probeerde een plekje te vinden om enigszins afgezonderd te zijn. Dat lukte aardig.

Het laatste stukje naar boven was best avontuurlijk met wat steile stukken, maar peulenschil voor berggeiten als wij. Bij het meer werden we wederom beloond met een geweldig uitzicht over één van de 5 meren, de geweldige bergpartij op de achtergrond, en de mooie blauwe lucht die het geheel perfect maakte. Elkaar een hand gegeven omdat we het hoogste punt hadden bereikt en vervolgens richting Schronisko Górskie gegaan.

IMG_20160711_124825

We dachten hier onze lunch te nuttigen en een stempeltje te bemachtigen, maar beide bleken onmogelijk te zijn. Rijen met ruziemakende mensen en tocht van begin tot het einde van het gebouw. 2 x geprobeerd, 2 x gefaald…. No way…. Exit. Buiten dan maar een broodje en appeltje genomen die we nog in onze rugzak hadden zitten en besloten om snel verder te gaan. We hadden inmiddels al wat tijd verloren.

Blauwe route naar Morskie Oko was de geplande keuze. We hadden verwacht dat deze eerst naar beneden zou lopen en vervolgens weer ietsje naar boven om naar de kleine stijging weer naar beneden af te buigen. Auch! Het bleek uiteindelijk een zeer steile klim te zijn, en vervolgens een steile afdaling naar beneden. Wat een onaangename verrassing!

IMG_20160711_134253IMG_20160711_134933

Over grote keien gevolgd door een steile trap-achtig pad met los zittende stenen zijn we uiteindelijk op de top van Świstówka Roztocka (1706m) terecht gekomen. Wat een aangename verrassing! En wat een uitzicht! Ondanks dat dit niet echt de bedoeling was vonden we samen toch wel dat dit een erg mooie route was. Maar een bergje om op te warmen was zeker een understatement.

IMG_20160711_135636

Na de top te hebben bereikt zijn we min of meer non-stop naar beneden gelopen. Na zo’n uur lopen over volledige ongelijke stenen en een kleine valpartij van Robert duikt Morskie Oko op. Dit was ook zeer zeken een geweldig uitzicht. Veel mooier dan dat je er gewoon naast staat als één van de zoveel toeristen.

IMG_20160711_150815

Omdat zowel Robert als ik om verschillende redenen volledig aan ons einde van ons Latijn waren hebben we besloten om beneden in de rij aan te sluiten die ons naar de paardjes leidde. Bij de ingang van het park aangekomen konden we gelukkig direct de bus pakken die ons naar de parkeerplaats bracht. Daar snel in de auto gestapt, nog even een liftend koppeltje naar hun auto gebracht, en terug gereden naar de de ongeruste Karolina.

En spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? “Ik mag niet in het hoogseizoen naar de Tatra gaan omdat dat elke vorm van veiligheid, planning, en voldoening teniet doet”. Maar wij hebben, ondanks dat, toch een geweldige trip gehad. Maar opwarming? Tja, dat moet volgende keer toch iets gematigder.