Zakopane PL: Sarnia Skała – We zijn weer terug

Na een jaar te hebben overgeslagen is het ons toch weer gelukt: terug naar de Tatras!

Het was allemaal een beetje op het laatste moment en we hebben eigenlijk niet zo goed kunnen voorbereiden. Het was de bedoeling om dit jaar toch wel even Równica mee te pakken, Czantoria te lopen, en Skrzyczne te bedwingen, maar dat is er allemaal niet van gekomen. Zelfs Perć Akademików (Babia Góra) hebben we moeten overslaan. Zullen we dan wel gaan? Tuurlijk!

 

Met onze mountain-forecast het weer aangekeken en het zag er redelijk goed uit. De maandag ervoor was er heel veel regen gevallen (kom ik later nog op terug) en de vrijdag zou het ook erg gaan regenen. Dit gaf ons een raam van 3 dagen. Robert wilde slapen in een berg-stijl hotel en we hebben gekozen voor Willa Konstantynówka (eerder heette dit Gazdówka). Zakopane here we come…..
 
Maandag (gisteren) aangekomen en Robert wilde naar het Lino Park. Geen probleem. Is een goede opwarming. Dit keer het hoogste pad. Daarna natuurlijk naar Krupówki pierogi eten bij Karcma Po Zbóju. Helaas hadden ze het pierogi recept veranderd dus dat viel een beetje tegen. Traditioneel nog een ijsje gegeten bij ons favoriete stekkie en terug naar het hotel om heerlijk samen in ons bedje te slapen. We hadden er zin in!!
 
De eerste dag (dinsdag) was een makkelijke keuze: Sarnia Skała. Behoeft eigenlijk weinig uitleg omdat Dolina Białego één van onze favoriete start-routes is. Én, de eerste “grote” berg van Robert én de berg waar Robert de laatste keer met mama is geweest. Aan het begin van de route merkten we al gauw dat het erg vochtig was. Alles was nog nat van de regen ervoor. Dit maakte op zich niet zo veel uit voor het lopen, maar wel voor het ademhalen. Dat ging allemaal wat zwaarder. Ook de lichaamstemperatuur was hierdoor moeilijk te reguleren. Daar komt nog bij dat we natuurlijk de week daarvoor absoluut geen spier verroerd hebben, anders dan een beetje dobberen in de zee.
 
 
Het ging nog een beetje stop-en-go maar we waren lekken op weg. Geen haast vandaag. In het begin kwamen we niet zoveel mensen tegen, maar gaandeweg werd het steeds drukker. Aangekomen bij Sarnia Skała zag het er dan ook zwart van de mensen. Het was redelijk bewolkt, maar konden de meeste bergen goed zien. Robert had het erg naar zijn zin. Dat is wel te zien aan zijn glimlach. Ook kwamen we Gijs tegen. Leuke vent uit Nederland.
 
 
 
 
Na wat verhalen te hebben uitgewisseld zijn we terug gegaan via de zwarte route Ścieżka nad Reglami. Eens kijken of de brug nu af was. En inderdaad, de brug waar we vorige keer door de werkers overheen geholpen waren was nu af. Prachtige route, en een stuk veiliger dan Dolina Białego. Die zou erg glad zijn naar beneden.
Onderweg waren we een erg lieve oude meneer tegengekomen. Dat was zo leuk dat we wel 10 minuten met hem hebben staan te praten. Hij vroeg naar waar we vandaan kwamen en hij vond het super leuk dat Robert en ik dit zo met z’n tweetjes deden. Feel-good moment :-).
 
 
 
Bij de blauwe route aangekomen zijn we naar Kuźnice afgeslagen. Ai…. Toch weer die toeristen…. En die keitjes waren ook al niet zo best voor de knie. Tanden op elkaar en verder.
 
Beneden een taxi genomen omdat we snel naar “huis” wilden. Maar wel in het achterhoofd gehouden dat de volgende keer dit economischer kan. Mijn missie: hoe kunnen we Zakopane zo low-budget maken als het maar kan. Dit bleek niet zo makkelijk te zijn……
 
’s Avonds overheerlijk gegeten bij Villa Toscane om sterk te zijn voor de volgende dag (steak en zalm). Daarna Krupówki afstruint voor Kapczochy, want die bestelling had Robert meegekregen.