Zakopane PL: Czerwony Wierchy (Małołączniak – 2096 m) – Het doel bereikt

Vandaag zou het moeten gebeuren. Ons doel van het jaar: Czerwony Wierchy, Małołączniak met kettingen en karabijnen.

6:30 het alarm. Als eerste het weerbericht bekeken. Onveranderd dus zonnig. Daarna naar buiten gekeken en het zag er geweldig uit. Robert stond ook op en om 7:00 stonden we beneden. Het ontbijt/lunch pakket was klaargezet dus we konden gaan. Nog even verteld welke route we gingen lopen zodat het “thuisfront” wist waar we zouden lopen in het geval er iets zou gebeuren (erg belangrijk!!).

 

Bij het station aangekomen nogmaals geprobeerd te vragen wie ons naar station “Gronik” kon brengen. Dit is het station aan de start van Dolina Małej Łąki; de blauwe route naar Małołączniak. Het station is een tussenstation naar Dolina Kościeliska en Dolina Chochołowska. Zelfde resultaat als de dag ervoor: “Nee, doe ik niet. Je moet de volgende hebben. Die komt over 5 minuten”. Na 5 minuten: “Nee hoor, dat is die over 20 minuten”. Ja, doei. Plan B in werking: taxi. Deze bracht ons in 15 minuten voor 30 PLN naar de parkeerplaats van Mała Łąka en om 7:30 konden we starten aan onze laatste trip van de vakantie.
 
 
We waren nog erg slaperig en de ochtend bracht veel kou met zich mee. We liepen weer tegen hetzelfde probleem aan: jas aan of uit (sweaters waren we vergeten….)? Toch maar voor de jas gekozen want het was wel erg koud. Dat betekende wel dat we onze snelheid moesten aanpassen anders zouden we zweten als een otter….. Het was nog steeds extreem vochtig en de ademhaling was snel. Dit is ook een goede les voor volgende keer: Regen van de voren betekend vochtige lucht met alle gevolgen van dien (om maar niet te spreken over de rugzak die dit keer zeer zwaar was). Misschien Juni en Robert een eigen grotere rugzak? Redelijk op schema liepen we het bos uit en lachten de zon tegemoet. Ons eerste rustpunt: Przysłop Miętusi.
 
 
 
Na een klein tweede ontbijt was Małołączniak onze nieuwe richting. Een groot deel van deze route was door het dichte bos. Een smal paadje dat zo omhoog en omlaag glooide. Ongemerkt werd het pad steiler en steiler en wederom begon de ademhaling best op te spelen. Misschien gewoon conditie :-)? Het laatste stuk van het bospad leek het wel of we op het terrein van de beer kwamen. De ingang van dat stuk was zo donker dat je het pad van te voren moeilijk kon zien. Goed dat we geen kabanosy mee hadden.
 
 
Aan het einde van het bospad konden we de steile rosten voor onze ogen zien opduiken. Zag erg zeker indrukwekkend uit, dus tijd voor een laatste pauze op de laatste rotspartij voor de echte klim. Achteraf gezien kon deze stop beter worden overgeslagen. De rots en de omgevingstemperatuur waren erg koud met als gevold dat we eigenlijk teveel afkoelden. Beter langzaam door.
 
 
Vanaf Przysłop Miętusi tot de klim (Czerwony Grzbiet) bevonden we ons nog steeds in de schaduw van de berg. Mede dankzij de pauze waren we eigenlijk kouder geworden dan wat we wilden, maar al snel waren we weer op temperatuur. Stap voor stap naar boven tot aan de klim met de kettingen.
 
 
Dit was de reden dat we de route hadden uitgezocht omdat Robert graag iets met karabijnen wilde doen. Robert en ik ons harnas aangedaan en Robert als eerste naar boven.
 
 
 
Dit was een leuke ervaring zonder al te veel gevaar. Sterker nog, na 4 of 5 kettingen hielden de kettingen al weer op. Op zich jammer om dat extra gewicht te hebben meegenomen (had op zich zonder gekund), maar zekerheid voor alles. Ook vond Robert was dit een geweldige ervaring.
 
Het pad daarna was zwaar en we moesten veel kleine stops maken. Vooral ik (papa)…. Robert was in een betere conditie op dit punt, maar ik liet me niet kennen natuurlijk.
 
 
Het goede was dat de zon zich langzaam liet zien en dat was het beste cadeautje na ons harde werken. Sterker nog, boven aan de klim hebben een plekje gezocht en hebben we lekker liggen zonnen met het uitzicht op Giewont en Sarnia Skała! Dit was de beste break en is na de eigenlijke klim het hoogtepunt van de route! Wel even de afslag naar links nemen (wijkt af van het pad).
 
 
 
 
Na een lange pauze zijn we in ons T-shirt verder gegaan. De ademhaling ging veel beter, al was het laatste uur wel erg zwaar. De top van  Małołączniak is niet direct te zien wat de indruk wekt dat je steeds al bijna bent (net als de eerste keer naar Kasprowy Wierch). Robert had een lekker tempo en ik (ja, papa weer) moest een tandje terug. Eenmaal boven hebben we elkaar gefeliciteerd met de overwinning en elkaar zoals altijd een hand gegeven op het hoogste punt. Traditioneel een torentje van stenen gebouwd en (weer) even uitgerust. Ons doel is gehaald!!
 
 
 
Het zonnetje scheen nog, maar de wind was hier en daar wel fris. Nog steeds ok voor de T-shirt, maar het zat af en toe tegen de jas aan. Afgedaald naar Kopa Kondracka en over onze schouder terug gekeken naar Małołączniak. Wat een gevaarte zeg. Zijn we daar echt geweest? Op Kopa Kondracka hadden we ons beslissingsmoment: Naar beneden met pijn of door naar Kasprowy Wierch en langer doorlopen? Samen waren we overtuigd dat we aan ons originele plan moesten vasthouden en besloten voor Kasprowy Wierch. Het weer was prachtig en de wind werd zelfs een stuk warmer.
 
Gaandeweg begon dit keer Robert er een beetje doorheen te zitten. Logisch na al 3 dagen lopen. Onder het motto “samen zijn we sterk” dan ook samen stapje voor stapje verdergegaan. Iets meer stops ingelast en zo langzaam maar zeker naar onze eindbestemming. Als je inderdaad ook de gondel van Kasprowy Wierch ergens als een stipje aan de horizon ziet kan je moed even in je schoenen zakken.
 
 
 
Dapper en vastbesloten verder en hebben onze missie om 16:10 kunnen afronden met een “body high five” op Kasprowy Wierch. Super trotse papa!!! Dit was de grootste berg-overwinning tot nu toe!!!
 
Beneden aangekomen snel per busje naar het station en naar het hotel. Daar gegeten wat echt veel energie hadden we niet meer. Kapczochy deel 3 zouden we de volgende dag wel doen.